Skip to main content

کنوانسیون CMR – حمل زمینی (بخش دوم)

نویسنده
کامیار خدایاری

پس از بررسی بخش اول کنوانسیون CMR، در بخش دوم سری مقالات کنوانسوین‌های حمل و نقل بین‌المللی به بررسی مواد ۷ تا ۱۲ کنوانسیون‌ CMR می‌پردازیم.

‌فصل سوم – انعقاد و اجرای قرارداد حمل

‌ماده ۷:

۱- در صورت نادرستی یا کافی نبودن مشخصات، فرستنده مسئول جبران تمام خساراتی است که در موارد زیر به حمل‌کننده وارد می‌شود:
‌الف – مشخصات ذکر شده در مستندات (ب)، (‌د)، (ه)، (‌و)، (‌ز)، (ح) و (ی) بند (۱) ماده (۶).
ب – مشخصات ذکر شده در بند (۲) ماده (۶).
ج – تمام مشخصات یا دستوراتی که از طرف فرستنده برای تنظیم بارنامه جاده‌ای داده شده‌ یا در بارنامه جاده‌ای وارد شده است.
۲- در صورتی که به دلیل درخواست فرستنده، حمل کننده مشخصات موضوع بند یک این ماده را در بارنامه جاده‌ای وارد کند؛ انجام این کار از ناحیه‌ فرستنده تلقی خواهد شد، مگر آنکه خلاف آن ثابت شود.
۳- در صورتی که بارنامه جاده‌ای عبارت یاد شده در سند (ک) بند (۱) ماده (۶) را نداشته باشد، در صورت وقوع خسارت یا صدمه در نتیجه ی از قلم افتادن این عبارت، حمل کننده مسئول جبران تمام هزینه‌ها، صدمات و‌ خسارات وارد شده به شخصی خواهد بود که حق در اختیار گرفتن کالا را دارد.

ماده ۸:

۱- هنگام تحویل گرفتن کالا حمل‌کننده باید موارد زیر را بررسی کند:
‌الف – درستی مندرجات بارنامه جاده‌ای از نظر تعداد بسته‌ها، علائم و شماره‌های آن
ب – شرایط ظاهری کالا و بسته بندی آن.
۲- در مواردی که حمل کننده هیچ راهی برای تایید درستی مندرجات یاد شده در سند (‌الف) بند (۱) این ماده را در نداشته باشد حق‌ شرطه‌ای خود را با مبانی استدلال در بارنامه جاده‌ای قید می‌کند. حمل کننده همچنین عللی را که موجب قید حق شرطه‌ای او در مورد وضع ظاهری‌ کالا و بسته‌بندی‌ها شده‌ است مشخص خواهد کرد. حق شرطه‌ای مذکور در بارنامه جاده‌ای هیچگونه الزامی برای فرستنده کالا ایجاد نخواهد کرد مگر‌ اینکه فرستنده با تعهدی که در نتیجه وارد کردن ملاحظات در سند حمل برای او ایجاد می‌شود به صورت صریح موافقت نموده باشد.
۳- فرستنده می‌تواند از حمل کننده بخواهد وزن ناخالص کالا یا مقدار آن را که به ترتیب دیگری بیان شده است مطابقت دهد. او همچنین‌ می‌تواند درخواست کند که محتویات بسته‌ها بررسی شود. حمل کننده حق دارد هزینه‌های اینگونه رسیدگی‌ها را مطالبه کند. نتیجه بررسی‌ها در بارنامه‌ جاده‌ای درج می‌شود.

‌ماده ۹:

۱- بارنامه جاده‌ای اماره مفروض بر صحت تنظیم قرارداد حمل، شرایط قرارداد و دریافت کالا از طرف حمل کننده خواهد بود مگر آنکه عکس آن ثابت‌ شود.
۲- در صورتی که در بارنامه جاده‌ای شرط خاصی از طرف حمل‌کننده ذکر نشده باشد، فرض می‌شود که کالا و بسته بندی‌ آن در موقع تحویل‌ از شرایط خوبی برخوردار بوده است و تعداد بسته‌بندی‌ها، علائم و شماره‌های روی بسته‌ها با آنچه که در بارنامه جاده‌ای قید شده است مطابقت دارد؛ مگر در شرایطی که خلاف فرضیات بالا ثابت شود.

‌ماده ۱۰:

فرستنده مسئول خسارت‌های وارد شده به اشخاص، تجهیزات و کالاهای دیگر یا هرگونه هزینه‌ای است که در نتیجه نقص بسته بندی کالا‌ ایجاد شود؛ مگر اینکه نقص بسته بندی در موقع تحویل کالا آشکار یا برای حمل‌کننده شناخته شده باشد و نامبرده هیچگونه حق شرطی در این‌ مورد در بارنامه جاده‌ای وارد نکرده باشد. در این صورت مسئول این خسارت حمل کننده خواهد بود.

‌ماده ۱۱:

۱- فرستنده موظف است پیش از تحویل کالا و انجام تشریفات گمرکی تمام اسناد لازم را پیوست بارنامه جاده‌‌ای ‌کند یا آن‌ها را همراه با اطلاعات مورد نیاز در اختیار حمل کننده قرار دهد.
۲- حمل کننده وظیفه‌ای در راستای پیگیری کفایت اسناد و اطلاعات داده شده از طرف فرستنده ندارد. در صورت هرگونه خسارت ناشی از فقدان، کاستی یا بی‌ترتیبی اسناد و اطلاعات ارائه شده، فرستنده موظف به جبران خسارت خواهد بود.
۳- مسئولیت حمل‌کننده در برابر پی‌آمدهای فقدان یا استفاده نادرست از اسناد مذکور در بارنامه جاده‌ای و پیوست‌های آن در حدود مسئولیت حق‌العملکار می‌باشد؛ مشروط بر اینکه میزان غرامت قابل پرداخت از جانب حمل‌کننده بیش‌تر از‌میزان غرامتی که در نتیجه از دست دادن کالا پرداخت خواهد شد نباشد.

‌ماده ۱۲:

۱- در بارنامه جاده‌ای این حق برای فرستنده محفوظ است تا کالای در حال حمل را متوقف کند یا محل تحویل یا فرد تحویل گیرنده را تغییر دهد.
۲- این حق با انتقال نسخه دوم بارنامه جاده‌ای به گیرنده یا اعمال حقی که برابر بند (۱) ماده (۱۳) به وی تعلق می‌گیرد، از فرستنده سلب می‌شود و از آن‌ تاریخ به بعد حمل‌کننده از دستورهای گیرنده پیروی می‌کند.
۳- در صورتی که فرستنده در بارنامه جاده‌ای حق در اختیار گرفتن کالا را به گیرنده واگذار نموده باشد، از تاریخ تنظیم بارنامه جاده‌ای گیرنده می‌تواند این‌ حق خود را اعمال نماید.
۴- چنانچه گیرنده با اعمال حق خود مبنی بر در اختیار گرفتن کالا دستور تحویل کالا را به دیگری بدهد، شخص اخیر حق معرفی دیگری را به عنوان‌ گیرنده نخواهد داشت.
۵- حق در اختیار گرفتن تنها با در برگرفتن شرایط زیر اعمال خواهد شد:
‌الف- فرستنده، یا در مورد بند (۳) این ماده، تحویل‌ گیرنده که خواهان اعمال این حق است نسخه اول بارنامه جاده‌ای را به همراه دستورهای جدید به‌ حمل کننده ارائه نماید و ضمانت جبران تمام هزینه‌ها، فقدان و خساراتی را که در نتیجه اجرای چنین دستوراتی به حمل کننده وارد می‌شود‌ به ایشان بدهد.
ب – امکان اجرای چنین دستورهایی در زمان رسیدن دستورها به اجرا کننده آن وجود داشته و با جریان عادی تعهد حمل‌کننده تعارضی نداشته‌ باشد؛ همچنین لطمه‌ای به حقوق فرستندگان و گیرندگان سایر کالاها نزند.
ج – هیچ دستوری نباید منجر به تقسیم شدن کلا شود.
۶- در صورتی که حمل کننده به دلایل ذکر شده در سند (ب) بند (۵) این ماده نتواند دستورات لازم را انجام دهد باید موضوع را به سرعت به صادر کننده دستورات اطلاع دهد.
۷- حمل کننده‌ای که از انجام دستورات پیش‌بینی شده برای شرایط خاص امتناع کند یا بدون درخواست نسخه‌‌ی اولیه‌ی بارنامه‌ی جاده‌ای دستورات را انجام دهد، در مقابل هر خسارت ناشی از این عمل یا ادعای فقدان مسئول خواهد بود.

برای دنبال کردن ادامه مقالات کنوانسیون جاده‌ای می‌توانید در خبرنامه ایمیلی عضو شوید تا از انتشار ادامه سری مقالات کنوانسیون‌ها مطلع شوید.

نویسنده
کامیار خدایاری

دیدگاه خود را بنویسید.

نام و نام خانوادگی
آدرس ایمیل
دیدگاه شما*
نخستین دیدگاه را شما ارسال کنید!